Аўтары

У багатых сховішчах Нацыянальнага гістарычнага музея Рэспублікі Беларусь ёсць асобная калекцыя, прысвечаная фотамастацтву нашага краю. Рыхтуючы нумар, прысвечаны Хойніччыне, а калі шырэй — Палессю і палешукам, “Культура” пры дапамозе загадчыка аддзела пісьмовых і выяўленчых крыніц НГМ Надзеі Саўчанка падрыхтавала падборку здымкаў, якія праз тыпажы і краявіды выяўляюць загадкавы і непаўторны “характар палескага краю”.

Чатыры зменныя арэны: падлога для эстрадных шоу, класічны манеж, танцавальны паркет, лядовы пляц… Купал вышынёй 18 метраў, мабільны басейн, асобны манеж для рэпетыцый… Гаворка — пра абноўлены будынак Беларускага дзяржаўнага цырка, які неўзабаве адкрые свае дзверы для гледачоў. “Літаральна 1 верасня распачынаецца першы этап перасялення калектыву ў новы будынак, — адзначае галоўны рэжысёр установы Сяргей (а ў творчых колах — Серж) БАНДАРЧУК, — і мы не можам дачакацца, калі, нарэшце, скончацца нашы “вялікія пярэбары”. Што ж прапануе айчынны цырк у адноўленым антуражы? Ці дыктуюць змены высокія тэхналогіі? Што, увогуле, сёння ўяўляе з сябе цырк як культурная індустрыя і бізнес-прадпрыемства? “К” вырашыла пагутарыць з галоўным рэжысёрам установы Сяргеем Бандарчуком аб тым, якім яму бачыцца шлях Белдзяржцырка.

Давайце пафантазіруем. У іх глядзеліся Караль Станіслаў Радзівіл. Або Дамінік Геронім? А можа, Антоній Альбрэхт Радзівіл? Хто ведае, якія тайны захоўваюць радзівілаўскія люстэркі і, калі паверыць у яго існаванне, іх Залюстэрачча...

У азначэннях фотаздымкаў Вольгі САВІЧ звычайна выкарыстоўваюць тэрмін “нефармат”. А яшчэ — канцэптуальнае фота: арт-фатаграфія, “фатаграфія ўяўлення”. Адметныя праекты гэтай маладой фотамастачкі, выпускніцы Беларускага дзяржаўнага універсітэта культуры і мастацтваў, заклікаюць паставіцца да здымка не як да “праўдзівага адлюстравання рэчаіснасці”, а як да інструмента, сродку, які стварае пэўную рэальнасць. Перад намі бадай экспрэсіянізм або нават імпрэсіянізм — з той толькі розніцай, што мастак выкарыстоўвае фотаплёнку, а не фарбы ды палатно.

Згодна з данымі адной з сусветна вядомых кансалтынгавых кампаній, на еўрапейскім кантыненце налічваецца каля 300 паркаў забаў. На жаль, пакуль у гэтым шэрагу “казачных месцаў” не фігуруюць забаўляльныя паркі, якія месціліся б на постсавецкай прасторы. Між тым, у Беларусі цягам года таму распрацаваны праект тэматычнага парку забаў, што здолеў бы кампенсаваць нястачу такога кшталту адпачынку беларусаў, ды і ўвогуле — стаць першым вялікім цэнтрам забаў для дзяцей і дарослых на прасторы СНД.

Гарызантальны і вертыкальны “лайнер” для ток-шоу Мяркую, не перабольшу: глядзець праграмы гэтага вядучага ніколі не бывае сумна. Вострыя пытанні, сапраўднае супрацьстаянне суразмоўцаў, цікавыя меркаванні экспертаў, нязмушаная атмасфера — усё гэта характарыстыкі ток-шоу “Выбар” на АНТ пад кіраўніцтвам журналіста Сяргея ДАРАФЕЕВА. Да згаданага праекта далучыўся нядаўна і, так бы мовіць, больш камерны “Выбар+” — праграма, што, нягледзячы на позні эфірны час, прымушае прачнуцца і актывізавацца нават стомленага гледача. Зноў-такі — дзякуючы актыўнай пазіцыі інтэрв’юера, якая ўключае і пошук цікавага суразмоўцы, і злабадзённыя пытанні да госця ў студыі. Як здзейсніўся выбар прафесіі Сяргея Дарафеева? Якое яго асабістае творчае крэда? Нарэшце, якім чынам удалося ажыццявіць невялікую, здавалася б, але такую заўважную эвалюцыю на айчынным тэлеэкране? Пра гэта — у гутарцы карэспандэнта “К” з вядучым праграм “Выбар” і “Выбар+”, дырэктарам Дырэкцыі ранішняга вяшчання АНТ Сяргеем Дарафеевым.

“Перавага персанажа” ў хадзе... ад прыватнага Ён — далікатны Манус у “Translations” і Франц у спектаклі “Не мой” на Купалаўскай сцэне, дзівакаваты Ваня ў кінафільме “Дасціш фантасціш”… Аляксандр КАЗЕЛА ўсяго за тры гады працы ў якасці акцёра Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы стаў на тэатральным полі фігурай заўважнай і цікавай. Ён не абмяжоўвае свае праяўленні адно толькі акадэмічнымі формамі: прымае ўдзел у клубнай пастаноўцы “Cafе “Паглынанне” рэжысёра Яўгена Карняга, не пакідае ён убаку яшчэ адну сваю жарсць — музыку — і часта выступае ў праекце “Сярэбранае вяселле”. Адным словам, перад намі — малады творца, які імкнецца рэалізаваць сябе напоўніцу. Ён — далікатны Манус у “Translations” і Франц у спектаклі “Не мой” на Купалаўскай сцэне, дзівакаваты Ваня ў кінафільме “Дасціш фантасціш”… Аляксандр КАЗЕЛА ўсяго за тры гады працы ў якасці акцёра Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы стаў на тэатральным полі фігурай заўважнай і цікавай. Ён не абмяжоўвае свае праяўленні адно толькі акадэмічнымі формамі: прымае ўдзел у клубнай пастаноўцы “Cafе “Паглынанне” рэжысёра Яўгена Карняга, не пакідае ён убаку яшчэ адну сваю жарсць — музыку — і часта выступае ў праекце “Сярэбранае вяселле”. Адным словам, перад намі — малады творца, які імкнецца рэалізаваць сябе напоўніцу.